17HoogUnplugged is voor mij, Birgitta, een fantastische manier om jou te laten zien hoe Lenie , mijn moeder, en ik, samen en ieder apart, aan onze creatieve gedachtes uiting en vorm geven.
Doordat mijn moeder een aantal jaren geleden op 90-jarige leeftijd voor het eerst in haar leven alleen kwam te staan na het verlies van haar man en zoon, zijn wij samen op zoek gegaan naar een toekomstperspectief. Dat had ze niet meer, want alleen is maar alleen, zegt ze en dat wat geweest is, is er niet meer.
Omdat zij op middelbare leeftijd was begonnen met schilderen en keramiek, waar ze de laatste jaren weinig tijd meer voor had omdat ze voor haar man en zoon moest zorgen, zijn we samen aan de slag gegaan om dit weer opnieuw op te pakken. Om de dag structuur en inhoud te geven, om perspectief te geven aan het leven alleen.
Al snel bleek dat samen schilderen een fantastische manier was om te verwerken wat er gebeurd was en er over te praten of juist niet. Om te luisteren naar muziek terwijl we schilderden, omdat muziek soms kan uitdrukken wat woorden niet kunnen. Even los komen van alles en iedereen. Samen in een flow van creëeren zijn. Praten over soorten verf en wat een schilderij authentiek maakt, welke gevoelens en emoties er op het doek tevoorschijn komen…
Wat ook al snel bleek was dat ik zelf het schilderen en werken met klei meer dan leuk vond. Mijn moeder en ik hadden in de jaren hiervoor al veel vaker samen geschilderd en zij had mij de beginselen van werken met klei uitgelegd. Toen moest alles snel in gestolen halve uurtjes. ‘Birgitta, ik zie er iets aan wat niet goed is, kijk jij eens even mee” Maar nu konden we samen ongestoord bezig zijn.
En toen kwam het werken met klei weer op ons pad. We zijn nu samen naast het schilderen ook met klei, bakken en glazuren bezig.
We ontdekken samen waar onze kracht ligt, waar we elkaar kunnen aanvullen, waar we allebei onze eigen identiteit hebben en hoe we dit kunnen samenvoegen.
Voor ons beiden een onvergetelijke reis!